Każdego roku setki tysięcy polskich rodziców staje przed tym samym pytaniem: na jakie kolonie wysłać dziecko? Ofert jest mnóstwo — od tanich obozów pod namiotami po ekskluzywne turnusy z nauką żeglarstwa i języków obcych. Ceny wahają się od tysiąca do czterech tysięcy złotych za tydzień, a obietnice organizatorów brzmią podobnie atrakcyjnie. Problem w tym, że za ładnym folderem reklamowym mogą kryć się bardzo różne standardy opieki, bezpieczeństwa i programu.

Ten poradnik powstał, żeby uporządkować cały proces wyboru — od pierwszego researchu po moment, gdy Twoje dziecko wsiada do autokaru. Nie znajdziesz tu pustych frazesów w stylu „bezpieczeństwo jest najważniejsze”. Zamiast tego dostaniesz konkretne pytania, które warto zadać organizatorowi, realne widełki cenowe na sezon 2026 i wskazówki, które pomogą Ci odróżnić solidnego organizatora od firmy nastawionej wyłącznie na zysk.

Dlaczego kolonie wciąż mają sens w dobie smartfonów i tabletów

Żyjemy w czasach, gdy przeciętne dziecko spędza przed ekranem ponad cztery godziny dziennie. Wakacje powinny być przerwą od tego schematu — ale jeśli dziecko zostaje w domu, często kończy się na przesiadywaniu przed komputerem, tyle że dłuższym niż zwykle. Kolonie wymuszają to, czego żaden rodzic nie jest w stanie wymusić samą prośbą: ruch, kontakt z rówieśnikami i oderwanie od cyfrowego świata na dłużej niż kilka godzin.

Ale kolonie to nie tylko „detox od ekranów”. To jedno z niewielu doświadczeń, w którym dziecko musi radzić sobie samo — od prostych rzeczy jak złożenie łóżka czy zjedzenie posiłku, którego by w domu nie tknęło, po trudniejsze jak rozwiązanie konfliktu z kolegą z pokoju bez pośrednictwa mamy. Te umiejętności trudno wyćwiczyć w jakimkolwiek innym środowisku, bo nawet najlepsza szkoła nie symuluje sytuacji, w której musisz dzielić przestrzeń z obcymi ludźmi przez siedem czy czternaście dni z rzędu.

Rodzice często mówią, że dziecko „wróciło inne” — bardziej samodzielne, pewniejsze siebie, z nowymi przyjaźniami, które przetrwały lata. Nie każde kolonie dają taki efekt. Źle dobrane mogą skończyć się tęsknotą, nudą albo — w najgorszym scenariuszu — nieprzyjemnymi doświadczeniami, które zniechęcą dziecko na długo. Dlatego wybór ma tak ogromne znaczenie.

Organizator — jak sprawdzić, czy jest godny zaufania

Rejestr wypoczynku — absolutne minimum

Każdy legalnie działający organizator kolonii w Polsce musi zgłosić turnus do elektronicznej bazy Ministerstwa Edukacji Narodowej. Baza jest publiczna i dostępna pod adresem wypoczynek.men.gov.pl — wystarczy wpisać nazwę organizatora lub miejscowość, żeby sprawdzić, czy dany turnus jest zarejestrowany. Jeśli go nie ma w bazie — to pierwszy i wystarczający powód, żeby szukać dalej.

Rejestracja to nie formalność. Oznacza, że Kurator Oświaty sprawdził warunki zakwaterowania, kwalifikacje kadry, program i ubezpieczenie uczestników. Co ważne, Kuratorium ma prawo do niezapowiedzianych kontroli w trakcie turnusu. Organizator, który unika rejestracji, unika też kontroli — a to powinno zapalić czerwoną lampkę.

Doświadczenie i opinie

Sprawdź, od ilu lat firma organizuje kolonie. To nie znaczy, że nowy organizator jest automatycznie zły — ale firma z dziesięcioletnim stażem i setkami opinii online daje statystycznie większą gwarancję jakości niż start-up organizujący pierwszy turnus. Szukaj opinii nie na stronie organizatora (te będą zawsze pozytywne), ale na niezależnych forach, w grupach na Facebooku typu „Rodzice polecają kolonie” i na Google Maps, jeśli organizator ma stałą siedzibę.

Dobry organizator chętnie poda kontakt do rodziców z poprzednich turnusów. Jeśli na pytanie o referencje usłyszysz wymijającą odpowiedź — traktuj to jako sygnał ostrzegawczy. Warto też sprawdzić, czy firma ma stałą kadrę, która wraca co roku, czy za każdym razem rekrutuje nowych ludzi od zera. Stały zespół oznacza, że ludziom po prostu dobrze się tam pracuje, a to przekłada się na atmosferę, którą czuje każde dziecko.

Ubezpieczenie i procedury kryzysowe

Każdy uczestnik kolonii musi być ubezpieczony — to wymóg prawny. Ale zakresy polis potrafią się diametralnie różnić. Minimalna polisa OC organizatora pokrywa podstawowe zdarzenia, natomiast najlepsi organizatorzy oferują rozszerzone NNW (następstwa nieszczęśliwych wypadków) z sumą ubezpieczenia co najmniej dwadzieścia tysięcy złotych oraz ubezpieczenie kosztów leczenia.

Równie ważne są procedury na wypadek sytuacji kryzysowych. Zapytaj wprost: co się dzieje, gdy dziecko złamie nogę o drugiej w nocy? Kto podejmuje decyzję o transporcie do szpitala? Jak szybko rodzic zostaje poinformowany? Solidny organizator ma te procedury spisane i przekazuje je rodzicom przed turnusem. Jeśli ktoś mówi „improwizujemy” — to nie jest miejsce, któremu powierzysz swoje dziecko.

Kadra wychowawcza — ludzie, którym powierzasz dziecko

Obiekt może być piękny, program ambitny, a jedzenie wyśmienite — ale to kadra wychowawcza decyduje o tym, czy dziecko wróci z uśmiechem, czy ze łzami. To opiekunowie tworzą atmosferę, reagują na konflikty, pocieszają zatęsknione dzieci i pilnują bezpieczeństwa dwadzieścia cztery godziny na dobę.

Kwalifikacje formalne i realne kompetencje

Przepisy wymagają, żeby kierownik wypoczynku miał ukończony kurs kierownika kolonii, a wychowawcy — kurs wychowawcy wypoczynku. To minimum. W praktyce sam kurs trwający kilkadziesiąt godzin nie czyni nikogo dobrym opiekunem. Szukaj organizatorów, którzy zatrudniają pedagogów, nauczycieli, studentów kierunków pedagogicznych lub psychologicznych — ludzi, którzy na co dzień pracują z dziećmi i mają do tego predyspozycje, a nie tylko certyfikat z weekendowego szkolenia.

Kluczowa jest proporcja opiekunów do dzieci. Polskie prawo mówi o maksymalnie piętnastu uczestnikach na jednego wychowawcę, ale to zdecydowanie za mało dla młodszych grup. Optymalnie? Dla dzieci w wieku siedem do dziesięciu lat — nie więcej niż ośmioro na jednego opiekuna. Dla nastolatków — do dwunastu. Jeśli organizator twierdzi, że jeden wychowawca „spokojnie ogarnie” dwudziestkę siedmiolatków — szukaj dalej.

Na co zwrócić uwagę w kontakcie z kadrą

Najlepsi organizatorzy prezentują kadrę przed turnusem — na stronie internetowej, spotkaniu informacyjnym lub przynajmniej w wiadomości e-mail. Możesz zobaczyć zdjęcia, krótkie opisy i doświadczenie każdego opiekuna. To nie jest standard, ale organizatorzy, którzy to robią, wysyłają jasny sygnał: nie mamy nic do ukrycia i jesteśmy dumni z naszego zespołu.

Zapytaj też, czy kadra przechodzi szkolenie przed każdym turnusem. Poważni organizatorzy organizują kilkudniowe szkolenia, podczas których wychowawcy poznają program, ćwiczą scenariusze kryzysowe i integrują się jako zespół. To robi ogromną różnicę w porównaniu z sytuacją, gdy opiekunowie spotykają się po raz pierwszy w dniu przyjazdu dzieci.

Program — co dziecko będzie robić przez cały dzień

Równowaga między aktywnością a odpoczynkiem

Idealny program kolonijny to nie lista zajęć od szóstej rano do dziesiątej wieczorem. Dziecko potrzebuje czasu na swobodną zabawę, rozmowy z nowymi przyjaciółmi i po prostu nicnierobienie. Nadmiernie napięty harmonogram — trzy godziny sportu, potem warsztaty, potem wycieczka, potem wieczornica — brzmi imponująco w broszurze, ale w praktyce prowadzi do przemęczenia, a zmęczone dzieci to nieszczęśliwe dzieci.

Dobry program przewiduje cztery do pięciu godzin zajęć zorganizowanych dziennie, z czego co najmniej połowa powinna odbywać się na świeżym powietrzu. Reszta dnia to czas na posiłki, odpoczynek popołudniowy (szczególnie ważny dla młodszych grup), zabawy swobodne i wieczorne integracje typu ognisko, dyskoteka czy gry planszowe. Taki rytm pozwala dzieciom cieszyć się pobytem, a nie przetrwać go.

Zajęcia tematyczne i specjalistyczne

Coraz więcej organizatorów oferuje kolonie o konkretnym profilu: żeglarskie, jeździeckie, artystyczne, programistyczne, językowe, survivalowe. Takie turnusy świetnie sprawdzają się dla dzieci, które mają wyraźne zainteresowania — dają im możliwość rozwijania pasji w intensywnym, ale przyjaznym środowisku. Jednocześnie tematyka nie powinna dominować na tyle, żeby wykluczać czas wolny i spontaniczną zabawę.

Dla dzieci, które nie mają jeszcze sprecyzowanych zainteresowań, lepszym wyborem są kolonie z programem mieszanym — trochę sportu, trochę kreatywnych zajęć, trochę przyrody. Dziecko może wtedy spróbować różnych aktywności i odkryć, co naprawdę je kręci, bez presji „specjalizacji” w jednej dziedzinie.

Lokalizacja — góry, morze czy jeziora?

Polska oferuje kilka klasycznych destynacji kolonijnych, z których każda ma swoje mocne strony. Góry (Bieszczady, Beskidy, Sudety) to idealne warunki do pieszych wędrówek i kontaktu z dziewiczą przyrodą. Morze (Półwysep Helski, Łeba, okolice Kołobrzegu) gwarantuje plażę, kąpiele i morski klimat korzystny dla zdrowia. Ale jest jeszcze jeden region, który z roku na rok zyskuje na popularności jako destynacja kolonijno-edukacyjna.

Mowa o Warmii i Mazurach — Krainie Tysięcy Jezior. Kolonie na Mazurach łączą to, co w górach i nad morzem najlepsze: kontakt z wodą (jeziora, kajaki, żeglarstwo), aktywność na świeżym powietrzu (lasy, szlaki rowerowe, gry terenowe) i wyjątkową przyrodę (rezerwaty, bocianie wioski, puszcze). Dodatkowym atutem jest infrastruktura — region od lat inwestuje w nowoczesne ośrodki rekreacyjne z basenami, boiskami i zapleczem edukacyjnym, które spełniają najwyższe standardy bezpieczeństwa. Dla wielu rodziców przekonującym argumentem jest też dostępność komunikacyjna — na Mazury wygodnie dojedziesz z każdego większego miasta w Polsce.

Niezależnie od wybranego regionu, sprawdź dokładną lokalizację ośrodka. Czy jest otoczony zielenią, czy stoi przy ruchliwej drodze? Jak daleko jest do najbliższego szpitala lub przychodni? Czy teren jest ogrodzony i monitorowany? Te detale mogą wydawać się drugorzędne, dopóki nie staną się istotne.

Warunki zakwaterowania — na co patrzeć

Standard zakwaterowania na polskich koloniach jest bardzo zróżnicowany. Na jednym końcu spektrum są ośrodki pamiętające lata osiemdziesiąte — wieloosobowe sale, łazienki na korytarzu, stołówka z zupą „jak u babci”. Na drugim — nowoczesne obiekty z pokojami dwu- i czteroosobowymi, łazienkami w każdym pokoju, basenem i strefą wellness. Cena zwykle odzwierciedla standard, ale nie zawsze — dlatego warto poprosić organizatora o aktualne zdjęcia obiektu, a najlepiej o możliwość wirtualnego spaceru.

Minimum, którego powinieneś wymagać: pokoje maksymalnie czteroosobowe, czysta pościel wymieniana co najmniej raz w tygodniu, dostęp do łazienki na tym samym piętrze (najlepiej w pokoju), trzy pełne posiłki dziennie plus podwieczorek, dostęp do wody pitnej przez cały dzień. Jeśli organizator nie jest w stanie zagwarantować tych podstaw — to nie jest miejsce dla Twojego dziecka.

Wyżywienie — niedoceniany aspekt

Jedzenie na koloniach to temat, o który rodzice pytają rzadziej niż o program czy kadrę — a niesłusznie. Dziecko, które przez tydzień je niesmakowite posiłki, będzie nieszczęśliwe niezależnie od tego, jak fantastyczny jest program zajęć. Zapytaj organizatora o przykładowe jadłospisy. Dobrze, jeśli posiłki są przygotowywane na miejscu przez kuchnię ośrodka (a nie dowożone w termosach). Sprawdź, czy menu uwzględnia diety specjalne — alergie pokarmowe, wegetarianizm, celiakia są dziś powszechne i organizator musi być na to przygotowany.

Zwróć uwagę na podwieczorek i dostęp do przekąsek — dzieci na koloniach są aktywne fizycznie i potrzebują więcej energii niż w domu. Owoce, kanapki, jogurty dostępne między posiłkami to standard, którego warto wymagać.

Ile kosztują kolonie w 2026 roku i za co płacisz

Realne widełki cenowe

Ceny kolonii w sezonie letnim 2026 wyglądają następująco. Kolonie standardowe (tydzień, ośrodek o podstawowym standardzie, program ogólny) — od tysiąca dwustu do tysiąca ośmiuset złotych. Kolonie o podwyższonym standardzie (tydzień, nowoczesny obiekt, program tematyczny) — od dwóch do trzech tysięcy złotych. Obozy specjalistyczne (żeglarskie, jeździeckie, z nauką języka) — od dwóch pięciuset do czterech tysięcy złotych. Turnusy dwutygodniowe są zwykle o piętnaście do dwudziestu procent tańsze w przeliczeniu na dzień niż tygodniowe.

W cenie standardowej powinno być zawarte: zakwaterowanie, pełne wyżywienie, program zajęć, opieka wychowawcza, ubezpieczenie NNW. Elementy, które często są dodatkowo płatne: transport (od dwustu do sześciuset złotych w zależności od trasy), wycieczki fakultatywne (pięćdziesiąt do dwustu złotych za wyjazd), zajęcia specjalistyczne typu jazda konna czy nurkowanie (sto do trzystu złotych za kurs).

Dofinansowanie — nie rezygnuj z kolonii ze względu na cenę

Spory odsetek rodziców korzysta z dofinansowania i warto sprawdzić wszystkie dostępne opcje. Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych — jeśli Twój pracodawca go posiada, możesz ubiegać się o dofinansowanie sięgające nawet siedemdziesięciu do osiemdziesięciu procent kosztów. Wniosek składa się zwykle w dziale kadr, a kwota zależy od sytuacji materialnej rodziny.

Ośrodki pomocy społecznej (GOPS, MOPS) oferują dofinansowanie lub bezpłatne turnusy dla rodzin o niższych dochodach — warto pytać już na początku roku, bo liczba miejsc jest ograniczona. Niektóre gminy prowadzą własne programy kolonijne z cenami dotowanymi z budżetu samorządowego. Organizacje pozarządowe, fundacje i stowarzyszenia — część z nich organizuje bezpłatne kolonie dla dzieci z konkretnych środowisk. Informacje można znaleźć na stronach Kuratorium Oświaty w danym województwie.

? Zarezerwuj kolonie jak najwcześniej — najlepsze turnusy wyprzedają się do końca marca. Wcześniejsza rezerwacja często oznacza też niższą cenę i możliwość rozłożenia płatności na raty.

Jak przygotować dziecko na pierwszy wyjazd

Rozmowa przed wyjazdem

Jeśli Twoje dziecko jedzie na kolonie po raz pierwszy, przygotowanie emocjonalne jest równie ważne jak spakowanie walizki. Zacznij rozmowy kilka tygodni przed wyjazdem — nie nagle dzień wcześniej. Opowiedz o tym, co fajnego będzie mogło robić, ale nie idealizuj. Uczciwie powiedz, że może tęsknić za domem i że to zupełnie normalne. Daj mu znać, że będzie mogło do Ciebie zadzwonić — większość organizatorów umożliwia kontakt telefoniczny raz dziennie.

Nie zmuszaj dziecka, które wyraźnie nie chce jechać. Lęk separacyjny jest naturalny, ale jeśli dziecko panicznie boi się rozstania, siłowe wysłanie go na kolonie może przynieść efekt odwrotny do zamierzonego. W takiej sytuacji lepszym pierwszym krokiem może być półkolonia (dziecko wraca na noc do domu) lub krótki trzydniowy wyjazd ze szkolną grupą.

Co spakować — praktyczna lista

Większość organizatorów wysyła szczegółową listę rzeczy do spakowania, ale niezależnie od niej, oto uniwersalna baza: odzież na cały pobyt plus dwa dodatkowe komplety (dzieci brudzą się szybciej niż myślisz), strój kąpielowy i ręcznik plażowy, wygodne obuwie sportowe i drugie buty na zmianę, kurtka przeciwdeszczowa (nawet latem), czapka z daszkiem i krem z filtrem, przybory toaletowe w kosmetyczce (szampon, mydło, pasta, szczoteczka), latarka (przydaje się na ogniskach i nocnych grach), mała apteczka (plastry, krem na komary, ewentualne leki stałe z instrukcją dawkowania), niewielka kwota kieszonkowego — pięćdziesiąt do stu złotych na tydzień.

Czego nie pakować: drogich urządzeń elektronicznych (ryzyko zgubienia lub kradzieży), dużych ilości słodyczy (wywołują konflikty w pokoju), cennej biżuterii, więcej niż jednej pary zapasowych butów. Telefon — to zależy od zasad organizatora. Wielu dopuszcza posiadanie telefonu, ale ogranicza jego używanie do wyznaczonych godzin, co jest rozsądnym kompromisem.

Pierwsze kolonie a wiek dziecka

Siedem do dziewięciu lat — delikatny start

Dla najmłodszych uczestników kluczowe jest bezpieczeństwo emocjonalne. Najlepiej sprawdzają się krótsze turnusy (pięć do siedmiu dni), w mniejszych grupach, z intensywniejszą opieką (maksymalnie ośmioro dzieci na wychowawcę). Ośrodek powinien być przytulny, a program niezbyt wymagający fizycznie. Dobrze, jeśli dziecko jedzie z kimś znajomym — kolegą z klasy, kuzynem — to ułatwia adaptację.

W tej grupie wiekowej najczęstszym problemem jest tęsknota za domem, która zwykle mija po pierwszych dwóch dniach. Doświadczeni wychowawcy wiedzą, jak sobie z nią radzić — angażują dziecko w zajęcia, otaczają opieką i dają przestrzeń na emocje bez dramatyzowania. Rodzice mogą pomóc, nie dzwoniąc zbyt często — paradoksalnie codzienne telefony potęgują tęsknotę zamiast ją łagodzić.

Dziesięć do dwunastu lat — złoty wiek kolonijny

To najlepszy moment na kolonie. Dzieci w tym wieku są już wystarczająco samodzielne, żeby radzić sobie z codziennymi czynnościami, ale wciąż na tyle otwarte na nowe doświadczenia, że chłoną je jak gąbka. Mogą uczestniczyć w dłuższych turnusach (tydzień do dwóch tygodni) i bardziej wymagających programach — obozach survivalowych, żeglarskich czy kajakowych.

W tym wieku dzieci zaczynają też budować przyjaźnie, które mogą przetrwać lata. Wspólne przeżycia — nocna gra terenowa, pierwszy samodzielny rejs żaglówką, gotowanie bigosu na ognisku — tworzą więzi silniejsze niż te ze szkolnego podwórka, bo są oparte na wspólnym wysiłku i przygodzie.

Trzynaście do szesnastu lat — nastoletnia niezależność

Nastolatki potrzebują kolonii, które dają im poczucie autonomii — ale w bezpiecznych ramach. Dla tej grupy najlepiej sprawdzają się obozy z elementem wyzwania: survival, żeglarstwo morskie, obozy wspinaczkowe, warsztaty filmowe czy programistyczne. Program powinien traktować uczestników poważnie i dawać im realne zadania do wykonania, a nie infantylne zabawy.

Trudnością w tej grupie bywa bunt wobec regulaminu i testowanie granic. Dlatego kadra powinna składać się z osób bliskich wiekiem — studenci pedagogiki czy młodzi instruktorzy są zwykle lepszymi autorytetami dla nastolatków niż emerytowani nauczyciele. Ważne jest też, żeby organizator jasno komunikował zasady dotyczące substancji (papierosy, alkohol, e-papierosy) i miał realne procedury reagowania na ich złamanie.

Kontakt z dzieckiem w trakcie kolonii

To temat, który budzi sporo emocji, szczególnie przy pierwszym wyjeździe. Większość organizatorów ustala godziny, w których dzieci mogą dzwonić do rodziców — zwykle wieczorem, po kolacji. To rozsądne rozwiązanie, które z jednej strony zapewnia kontakt, a z drugiej nie zakłóca programu dnia i procesu adaptacji.

Coraz popularniejsze stają się też grupy na komunikatorach, gdzie kadra wrzuca zdjęcia z dnia — to świetny sposób, żeby zobaczyć, co dziecko robi, bez konieczności dzwonienia. Niektóre ośrodki prowadzą blogi lub relacje na żywo w mediach społecznościowych. Jeśli organizator nie oferuje żadnej formy komunikacji wizualnej — zapytaj, czy jest skłonny przesyłać zdjęcia na prośbę rodziców.

? Unikaj dzwonienia do dziecka kilka razy dziennie — to utrudnia adaptację. Jedno połączenie wieczorem wystarczy, żebyś miał spokój, a dziecko mogło skupić się na zabawie.

Podsumowanie — lista kontrolna przed rezerwacją

Na koniec — zwięzła lista pytań i kroków, które warto odfajkować przed wpłaceniem zaliczki. Sprawdź organizatora w rejestrze wypoczynku MEN. Przeczytaj opinie w internecie — szukaj na niezależnych forach i w grupach rodzicielskich, nie na stronie organizatora. Zapytaj o proporcję opiekunów do dzieci i kwalifikacje kadry. Poproś o szczegółowy program dnia i przykładowe jadłospisy. Sprawdź lokalizację na mapie — bliskość przyrody, dostępność komunikacyjna, odległość do szpitala. Zapytaj o procedury kryzysowe — co się dzieje w razie wypadku, choroby, poważnej tęsknoty. Wyjaśnij wszystkie koszty — co jest w cenie, za co płacisz ekstra. Sprawdź warunki rezygnacji i zwrotu pieniędzy. Porozmawiaj z dzieckiem — uwzględnij jego zdanie, zainteresowania i obawy.

Wybór kolonii to nie loteria. Przy odrobinie wysiłku włożonego w research i kilku rozmowach z organizatorem jesteś w stanie trafić na turnus, z którego Twoje dziecko wróci z uśmiechem, nowymi przyjaźniami i wspomnieniami, do których będzie wracać przez lata. A to jest bezcenne — niezależnie od tego, czy zapłacisz za turnus tysiąc pięćset, czy trzy tysiące złotych.

Najczęściej zadawane pytania

Jakie dokumenty powinien posiadać organizator kolonii?

Legalny organizator musi być wpisany do rejestru organizatorów wypoczynku (baza MEN), posiadać zaświadczenie Kuratorium Oświaty, polisę OC i NNW dla uczestników oraz aktualne zaświadczenia o niekaralności całej kadry. Dokumenty te powinien udostępnić na życzenie rodzica.

Od jakiego wieku dziecko może jechać na kolonie?

Większość organizatorów przyjmuje dzieci od siódmego do ósmego roku życia. Dla młodszych dzieci zaleca się krótsze turnusy (pięć do siedmiu dni) i ośrodki z intensywniejszą opieką. Kluczowe jest, żeby dziecko potrafiło samo korzystać z łazienki, ubierać się i komunikować swoje potrzeby.

Jak długo powinny trwać pierwsze kolonie?

Dla dzieci poniżej dziesięciu lat — od pięciu do siedmiu dni. Starsze dzieci mogą uczestniczyć w turnusach dwutygodniowych. Jeśli dziecko nigdy nie nocowało poza domem, warto zacząć od półkolonii lub krótkiego wyjazdu szkolnego.

Co zrobić, jeśli dziecko nie chce jechać na kolonie?

Nie zmuszaj. Spróbuj zrozumieć przyczyny — czy to lęk przed nieznanym, złe doświadczenia, czy po prostu brak zainteresowania. Czasem pomaga pokazanie zdjęć z ośrodka, opowieści rówieśników, którzy byli na koloniach, lub wybór turnusu ściśle związanego z zainteresowaniami dziecka.

Czy telefon na koloniach to dobry pomysł?

Większość organizatorów dopuszcza telefony z ograniczeniem dostępu do wyznaczonych godzin. To rozsądny kompromis — dziecko może zadzwonić do rodzica wieczorem, ale przez resztę dnia skupia się na zajęciach i integracji z grupą. Niektóre obozy survivalowe czy specjalistyczne działają w formule „bez telefonów” — i dzieci zwykle wspominają to jako pozytywne doświadczenie.

Ile kieszonkowego dać dziecku na tygodniowe kolonie?

Pięćdziesiąt do stu złotych na tydzień to rozsądna kwota. Wystarczy na drobne zakupy w sklepiku, pamiątki i lody. Zbyt duża kwota kieszonkowego może prowadzić do niepotrzebnych konfliktów w grupie.