6 grudnia 2014 roku zmarł profesor Stanisław Kawula. Przez dwie kadencje pełnił funkcję rektora Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Olsztynie, był też prorektorem i dziekanem Wydziału Pedagogicznego w Olsztyńskiej Szkole Wyższej.
Profesor pozostawił w smutku swoją najbliższą rodzinę, ale także znaczne grono uczniów, doktorantów, kolegów profesorów, pracowników co najmniej czterech środowisk akademickich, w których profesor Kawula był zatrudniony w różnym okresie swojego życia. Jego kariera akademicka przebiegała harmonijnie. Po ukończeniu studiów na UMK w Toruniu szybko uzyskiwał kolejne stopnie naukowe. Stworzył od podstaw Zakład Pedagogiki Społecznej na Wydziale Humanistycznym UMK w Toruniu, rozpoczął seminarium doktoranckie, wypromował pierwszych doktorów. Potem był profesorem WSP w Olsztynie, następnie Uniwersytetu Gdańskiego, a także Olsztyńskiej Szkoły Wyższej. Tam też z jego inicjatywy powstały nowe katedry pedagogiki społecznej. Przez dwie kadencje pełnił funkcję rektora WSP w Olsztynie, był też prorektorem i dziekanem Wydziału Pedagogicznego w Olsztyńskiej Szkole Wyższej.
Kiedy w środowisku naukowym i politycznym Olsztyna dojrzewała myśl o powołaniu uniwersytetu na bazie miejscowych szkół wyższych profesor Kawula podjął po raz kolejny ważną decyzję życiową. Był potrzebny w Olsztynie dla podwyższenia statusu naukowego miejscowej humanistyki, a zwłaszcza pedagogiki. Wrócił do Olsztyna z bagażem nowych doświadczeń także w sferze organizacyjnej. Wkrótce potem pedagogika olsztyńska uzyskała uprawnienia do nadawania stopnia doktora nauk humanistycznych, a trzy lata później doktora habilitowanego.
– Patrząc z perspektywy minionych 48 lat jego kariery naukowej można powiedzieć, że profesor Kawula stworzył środowisko naukowe, własną szkołę badawczą w pedagogice społecznej, zwłaszcza w obszarze problematyki rodziny. W ostatnich 15 latach swojej naukowej działalności zajął się ludźmi wykluczonymi społecznie. Badał uwarunkowania ich sytuacji życiowej, niepewny los, przejawiane formy aktywności. Zainicjował nowy nurt badań z zakresu pedagogiki wykluczenia społecznego, pedagogiki socjalnej – mówi prof. Józef Górniewicz, były rektor Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie.
Profesor Kawula pozostawił ogromną spuściznę naukowo – badawczą. Był autorem lub współautorem 60 monografii naukowych, opublikował kilkaset artykułów, recenzji i doniesień z badań. Opiniował także wiele aktów prawnych.
Był promotorem w 23 przewodach doktorskich, w blisko 50 innych pełnił rolę recenzenta. Przygotował ocenę dorobku naukowego w procedurze habilitacyjnej lub profesorskiej około 50 badaczy z wielu ośrodków naukowych w Polsce.
Profesor Kawula był inicjatorem kilku rozwiązań organizacyjnych i programów na studiach pedagogicznych. Opracował założenia nowych specjalności pedagogicznych – pedagogiki społecznej, pedagogiki socjalnej, a także nowego kierunków studiów w ofercie uczelni – pracy socjalnej.
Wielokrotnie wygłaszał wykłady w uniwersytetach poza granicami kraju jako visiting professor.
Profesor osierocił córkę Martę i syna Jana oraz dwoje wnucząt. Skończył 75 lat.
red
