Ten ostatni wymaga jednak więcej uwagi niż kocioł w nowym bloku, zwłaszcza w sezonie grzewczym, gdy okna pozostają zamknięte. Podpowiadamy, co sprawdzić samodzielnie, o co poprosić fachowca i co na ten temat mówią przepisy.
Dlaczego piecyk w starym budynku wymaga więcej uwagi
W kamienicach wiele przewodów kominowych i wentylacyjnych powstało dziesiątki lat temu, z myślą o piecach kaflowych, a nie o urządzeniach gazowych. Przez lata dokładano do nich nowe podłączenia, zmieniano układ mieszkań, zamurowywano otwory. Jeden przewód potrafi obsługiwać kilka kondygnacji, a jego stan zależy od tego, co dzieje się u sąsiadów piętro niżej i wyżej.
Drugi czynnik to sam piecyk. Popularne przepływowe podgrzewacze z otwartą komorą spalania biorą powietrze z pomieszczenia, w którym wiszą, a spaliny oddają do przewodu kominowego. Gdy nowe okna odetną dopływ powietrza albo przewód zarośnie, spaliny nie mają dokąd uciec. Zamiast do komina, trafiają do łazienki, w której ktoś właśnie bierze długą, gorącą kąpiel.
Lista kontrolna na początek sezonu
Większość punktów sprawdzisz sam w kwadrans:
- kratka wentylacyjna w łazience i kuchni jest odsłonięta, a przyłożona do niej kartka papieru lekko się przysysa,
- drzwi do łazienki mają otwory albo szczelinę u dołu, której nikt nie zakleił uszczelką „od przeciągów”,
- płomień w piecyku jest niebieski i równy; żółty, kopcący albo „tańczący” płomień świadczy o nieprawidłowym spalaniu,
- na obudowie i ścianie nad piecykiem nie ma ciemnych zacieków ani osadu,
- w oknach są nawiewniki albo przynajmniej mikrowentylacja, której nie wyłączamy na zimę,
- w mieszkaniu wisi czujnik czadu, a naciśnięcie jego przycisku testu wywołuje głośny sygnał.
Jeśli którykolwiek punkt budzi wątpliwości, nie używaj piecyka przy zamkniętych drzwiach i umów wizytę. Przewód kominowy ocenia kominiarz, a samo urządzenie serwisant z uprawnieniami gazowymi.
Co mówią przepisy o czujnikach w mieszkaniu
Od 23 grudnia 2024 roku obowiązuje nowelizacja rozporządzenia o ochronie przeciwpożarowej budynków, opublikowana jako Dz.U. 2024 poz. 1716. Dodała ona paragraf 28a. Wynika z niego, że jeśli w mieszkaniu jest pomieszczenie z urządzeniem spalającym węgiel, drewno, olej albo gaz, to właśnie tam potrzebna jest przynajmniej jedna autonomiczna czujka tlenku węgla; przepis odnosi się do stref pożarowych kategorii ZL. Niezależnie od tego każde mieszkanie ma mieć minimum jedną autonomiczną czujkę dymu.
Przepis przewiduje dwa wyjątki dla czujki tlenku węgla: nie trzeba jej montować, gdy spalanie odbywa się w urządzeniu z zamkniętą komorą spalania, ani wtedy, gdy chodzi o zasilane gazem urządzenie do przygotowania posiłków, czyli kuchenkę. Piecyk z otwartą komorą w łazience pod żaden z nich nie podpada. Dla mieszkań użytkowanych już w dniu wejścia zmian w życie wymagania paragrafu 28a stosuje się od 1 stycznia 2030 roku.
Ten termin nie oznacza, że do tego czasu można odpuścić. Przepis wyznacza minimum, a piecyk z niesprawnym odprowadzeniem spalin jest groźny już tej zimy, a nie dopiero za kilka lat.
Gdzie powiesić czujnik i jaki wybrać
W mieszkaniu z piecykiem w łazience czujnik czadu powinien znaleźć się w tym pomieszczeniu, wysoko i z dala od wanny, bo para skraca życie elektroniki. W bardzo ciasnej łazience lepiej sprawdza się przedpokój przy jej drzwiach, o ile instrukcja na to pozwala. Drugie urządzenie przyda się w sypialni, zwłaszcza jeśli dzieli ją od łazienki tylko cienka ściana.
Kto chce przy okazji przygotować się na czujkę dymu, może rozważyć urządzenie łączone, z osobnym sensorem dymu i osobnym sensorem tlenku węgla, pod warunkiem że ma potwierdzoną zgodność z obiema normami: EN 14604 dla dymu i EN 50291-1 dla czadu. Przegląd różnych typów, czyli czujników samego czadu, czujników dymu, modeli łączonych oraz czujnika gazu do kuchni, można znaleźć na stronie smoxy.pl, gdzie opisano też normy, z którymi są zgodne.
Sąsiedzi, wspólnota, zarządca
W kamienicy bezpieczeństwo jednego mieszkania zależy od sąsiadów. Jeśli kominiarz znajdzie nieprawidłowość w przewodzie wspólnym dla kilku lokali, naprawa wymaga współpracy wspólnoty albo zarządcy. Warto zgłaszać każdą niepokojącą zmianę: zapach spalin na klatce, zawilgocenie ściany przy przewodzie, ślady sadzy przy kratce. Tlenek węgla potrafi przedostawać się przez nieszczelności do sąsiednich pomieszczeń, więc czujnik zainstalowany u siebie chroni również przed cudzym, zaniedbanym urządzeniem za ścianą.