# Prawdziwe emocje na konkursie symulacyjnym UWM - Link: https://tko.pl/87184,2021,06,03,prawdziwe-emocje-na-konkursie-symulacyjnym-uwm - Published: 2021-06-03T11:27:07+02:00 - Author: Daria Pikulska **Same skomplikowane przypadki, bardzo nietypowe sytuacje, niedostatek czasu. Jak poradzili sobie z tymi wyzwaniami studenci ratownictwa medycznego UWM na pierwszych zawodach symulacji medycznej?** W Centrum Symulacji Medycznej UWM 20 maja odbyły się współorganizowane ze Szkołą Zdrowia Publicznego UWM I Ratownicze Zawody Symulacji Medycznej dla studentów ratownictwa medycznego. W zawodach udział wzięły 4 drużyny studenckie, które zmierzyły się ze sobą w 6 konkurencjach. Studenci mieli możliwość sprawdzenia swoich umiejętności w dokonywaniu segregacji medycznej, opiece nad pacjentami w stanie zagrożenia życia oraz w radzeniu sobie z własnymi emocjami. Pierwsze zadanie dotyczyło zabezpieczenia po wypadku rowerzysty, u którego doszło do zaburzenia pracy układu krążenia. Zadaniem zespołu była nie tylko opieka medyczna nad poszkodowanym, ale również odpowiednie wsparcie psychiczne zdenerwowanej nastolatki– drugiej uczestniczki tego zdarzenia. W drugiej konkurencji studenci musieli zmierzyć się z zabezpieczeniem poszkodowanego policjanta w wyniku wybuchu materiałów pirotechnicznych. U pacjenta doszło do licznych urazów charakterystycznych dla tego urazu – odmy, amputacji kończyny dolnej oraz krwotoku z rany powstałej na skutek zranienia odłamkami. Dodatkowym utrudnieniem była praca w warunkach ograniczonej widoczności. W wyjątkowej sytuacji znaleźli się również zawodnicy na stacji pod nazwą „Falafel”. Studenci wcielili się w rolę ratowników niosących pomoc napadniętemu zespołowi medycznemu EMT (Emergency Medical Technician) w Nepalu. Ich zadaniem było przeprowadzenie zabezpieczenia medycznego poszkodowanych oraz stały kontakt radiowy z dyspozytorem zgodnie z akronimem AT – MIST. Dużym zaskoczeniem była konkurencja o nazwie „Sicario”. Zespół ratowników został zadysponowany do pacjenta osłabionego z powodu odwodnienia, znajdującego się w portierni Uniwersytetu Warmińsko – Mazurskiego. Na miejscu okazało się, że mężczyzna potrzebujący pomocy oraz stróż, który wezwał Zespół Ratownictwa Medycznego, są zakładnikami. Ratownicy musieli wobec tej sytuacji nie tylko udzielić pomocy medycznej, lecz również sprostać emocjom i opanować stres wynikający z kontaktu z agresorem. Finały tego zadania były zaskakujące! Kolejnym zadaniem był wypadek komunikacyjny – zderzenie przednio-boczne z drzewem. Ratownicy mieli 2 poszkodowanych: kierowcę – obrażenia głowy, klatki piersiowej w stanie pogarszającym się z minuty na minutę oraz pasażerkę z atakiem astmy oskrzelowe. Zadaniem studentów była segregacja medyczna i podjęcie odpowiednich procedur. Ostatnia konkurencja była bardzo rozbudowana. Ratownicy pełnili dyżur w powiatowym SOR-ze, w którym panowała cisza i spokój do czasu zachorowania lekarza dyżurnego. W kolejnych minutach SOR wypełniał się pacjentami. Byli nimi matka z poparzonym dzieckiem oraz ciężarna kobieta po próbie samobójczej. Zawody odbyły się z zachowaniem obowiązujących wymagań sanitarno-epidemiologicznych. I Ratownicze Zawody Symulacji Medycznej wygrali studenci III roku ratownictwa medycznego w składzie: Jakub Kowalski, Patryk Paczuski, Sławomir Mickiewicz, Szymon Kosiorek i Stanisław Papurzyński, będący liderem zespołu. _Największym zaskoczeniem była scenka dotycząca zaginionego zespołu PCPM, w której musieliśmy wykonać wiele czynności jednocześnie i szybko podjąć kluczowe decyzje. Okazała się dla nas najtrudniejsza i na pewno zostanie w pamięci na długo. Zarówno ta konkurencja jak i pozostałe pokazały, że w pracy możemy znaleźć się w sytuacji nietypowej, w której każdy członek zespołu będzie zmuszony do podejmowania samodzielnych decyzji i ponoszenia ich konsekwencji. Zawody nauczyły nas, że ratownictwo medyczne to często sztuka improwizacji. ERC, AHA czy jakakolwiek inna organizacja nie są w stanie dać nam ,,gotowej recepty na sukces”. Niektóre przypadki wymagają wyjścia poza jakiekolwiek znane nam schematy postępowania. Wspólnie stwierdziliśmy również, że wiedza w zakresie MCR nie jest wystarczająca, a farmakologia nie kończy się na 47 lekach _– wspomina zawody Stanisław Papurzyński. Źródło: UWM