# Powstały alternatywne miejsca gniazdowania dla bocianów

- Link: https://tko.pl/71148,2021,01,13,powstaly-alternatywne-miejsca-gniazdowania-dla-bocianow
- Published: 2021-01-13T18:50:29+01:00
- Author: Redakcja TKO

**Przed tegorocznym przylotem bocianów białych Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska
w Olsztynie przygotowała 17 alternatywnych stanowisk lęgowych dla tych ptaków. Są
to specjalne platformy gniazdowe, osadzone na drewnianych słupach.**

Jak poinformowała olsztyńska RDOŚ, przed sezonem lęgowym w 17 miejscach Warmii i
Mazur ustawiono słupy o wysokości 8-9 m, na których zamontowano platformy o średnicy
130 cm. Są one wykonane z okorowanych żerdzi sosnowych lub świerkowych i wypełnione
materiałem gniazdowym. Materiał stanowią gałęzie, siano lub słoma, z wierzchu przykryte
darnią, ułożoną korzeniami do góry.

Nowe stanowiska lęgowe wybudowano w miejscach, w których naturalne gniazda bocianie
istniały wcześniej na budynkach gospodarczych. Słupy z platformami ustawiono tam,
gdzie mury i dachy budynków uległy uszkodzeniom pod ciężarem bocianiego gniazda 
albo doszło do spadku gniazda w wyniku przeciążenia. Gniazda bocianów ważą od około
300 kg do nawet 700 kg.

Warmia i Mazury należą do regionów o najwyższej liczbie gniazdujących bocianów w
kraju. Znajduje się tutaj zajmujący blisko 150 tys. ha specjalny obszar ochrony 
ptaków Natura 2000 „Ostoja Warmińska”, gdzie populacja tego gatunku osiąga największe
zagęszczenie – 71 par na 100 km kw.

Za bocianią stolicę uważana jest zamieszkana przez 19 osób wieś Żywkowo, do której
co roku przylatuje około 40 bocianów, a po wykluciu młodych jest ich ponad 100. 
Z bocianów słynie też Lwowiec w gminie Sępopol. Na dachu tamtejszego gotyckiego 
kościoła z XIV w. znajduje się kilka gniazd.

Pierwsze powracające z zimowisk bociany białe (Ciconia ciconia) mogą pojawiać się
już pod koniec lutego, ale przylot większości osobników przypada zwykle na drugą
połowę marca i pierwszą połowę kwietnia.

W Polsce bociany podlegają ścisłej ochronie. Według przyrodników dla zachowania 
populacji tego gatunku niezbędne jest utrzymywanie i odtwarzanie żerowisk, którymi
są żyzne łąki, obrzeża stawów i tereny zalewowe rzek. Do zanikania takich stanowisk
przyczynia się rozwój intensywnego rolnictwa przemysłowego, osuszanie terenów podmokłych
czy zarastanie łąk na skutek braku użytkowania.